نوشته‌ها

فضا چه تاثیری بر انسان و بدن انسان می گذارد؟

  • چه اتفاقی برای بدن انسان در فضا می‌افتد؟

برنامه‌ها و اهداف انسانی ناسا در خارج از کره‌ی زمین و در فضا مدتی است که پاسخگوی سوالات انسان‌ها است.
ولی فضای خارج از زمین، فضایی خشن و بی‌رحم است. دوری از خانواده و دوستان، در معرض اشعه‌هایی که خطر ابتلا به سرطان را در بدن انسان افزایش می‌دهد، رژیم‌های غذایی سخت که فقط شامل غذاهای خشک و منجمد است، ورزش‌های روزانه که به تحلیل نرفتن عضلات بدن کمک می‌کنند و برنامه‌های کاری بسیار فشرده، موارد بسیار کمی است که یک فضانورد بعد از پذیرفته شدن باید آن‌ها را بپزیرد.

اما دقیقا چه اتفاقی برای بدن شما در فضا می‌افتد؟ چه خطراتی متوجه شماست؟ آیا خطرات اسکان شش ماهه در ایستگاه فضایی در مقابل با سه سال ماموریت در مریخ یکسان است؟ طبیعتا خیر. ناسا در حال تحقیق درباره‌ی خطرات متوحه فضانوردان، برای ماموریت در مریخ است. این خطرات در پنج گروه دسته‌بندی می‌شوند.
اسکات کلی اولین نفری بود که یک سال را در ایستگاه فضایی و خارج از زمین سپری کرد، این مدت دوبرابر مدت زمان معمولی بود.
علم به زمان نیاز دارد و محققان مشتاقانه در حال تحلیل نتایج این ماموریت هستند تا ببینند بدن بعد از یک سال در فضا ماندن چه تغییراتی می‌کند. این یک سال مقدمه‌ای برای سفر به مریخ است و داده‌های اسکات به دانشمندان کمک می‌کند تا ببینند آیا راه‌حل‌های آنان برای سفرهای طولانی مناسب است یا خیر؟!

در تصویر اسکات کلی را در ایستگاه فضایی می‌بینید. او به مدت طولانی تری در ایستگاه فضایی حضور داشت تا بدن او با بدن برادر دوقلویش در زمین مقایسه شود.

  • تاثیرات جاذبه

شما در طول سفر به مریخ، سه سطح جاذبه‌‌ی متفاوت را تجربه خواهید کرد. در سفر بین سیارات، بی‌وزن خواهید بود. در سطح مریخ شما تقریبا در یک سوم جاذبه‌ی زمین کار و زندگی خواهید کرد. هنگام برگشت به خانه نیز شما باید خود را با جاذبه‌ی زمین سازگار کنید. انتقال از یک سیستم به سیستم دیگر با جاذبه‌ی متفاوت، پیچیده‌تر از آن است که به نظر می‌رسد. حفظ جهت‌گیری در فضا، هماهنگی چشم و از بین رفتن تعادل احتمالا روی حرکت شما تاثیر بگذارد. حتی ممکن است دچار بیماری‌های‌حرکتی شوید. ناسا فهمیده است که بدون نیروی جاذبه، استخوان‌ها مواد معدنی خود را از دست می‌دهند و چگالی آن‌ها بیش از ۱٪ در هر ماه کاهش می‌یابد. این مقدار در زمین و در حضور جاذبه، برای میانسالان ۱ تا ۱/۵ درصد در سال است. حتی پس از بازگشت به زمین و انجام تمرینات توان‌بخشی ممکن است استخوان‌های شما اصلاح نشوند و بهبود کامل نیابید. بنابراین در آینده بیشتر در معرض پوکی استخوان قرار خواهید گرفت. اگر ورزش نکنید و به درستی غذا نخورید؛ قدرت عضلانی و استقامت شما از بین می‌رود و شرایط قلبی عروقی شما تغییر می‌کند زیرا برای شناور شدن در فضا تلاش زیادی لازم نیست.
در خارج از جو مایعات در بدن شما به سمت سر شما حرکت می‌کنند و باعث فشار به چشم و مشکلات بینایی می‌شود. به دلیل کمبود آب در بدن و افزایش دفع کلسیم از استخوان‌ها، امکان تشکیل سنگ در کلیه شما زیاد می‌شود. همچنین واکنش داروها در بدن شما در فضا متفاوت است.

راه حل چیست؟

با تحلیل چگونگی عملکرد بدن در شرایط بی‌وزنی و عملکرد بدن پس از بازگشت به شرایط جاذبه زمین، می‌توان از بدن، در ماموریت مریخ، در برابر این تغییرات محافظت کرد. آزمایش کردن به ما کمک می‌کند تا این تغییرات را بشناسیم و آن‌ها را به حداقل برسانیم تا بدن شما در فضا تعادل خود را از دست ندهد.
• مهارت‌های حرکتی شما به کمک یک رایانه آزمایش می‌شود تا تغییرات در توانایی‌های حرکتی شما مشخص گردد.
• توزیع مایعات در بدن شما به دقت بررسی می‌شود تا هرگونه تغییرات در بینایی شما در شرایط بی‌وزنی مشخص شود.
• با انجام سونوگرافی از ستون فقرات، درد کمر شما کنترل می‌شود.
• شما به شکل دوره‌ای در شرایط بدون جاذبه، خودارزیابی‌های تناسب اندام را انجام می‌دهید تا کاهش عملکرد قلب و عروق را که ممکن است در شرایط پرواز فضایی رخ داده باشد، متوجه شوید.

انسان در فضا

  • انزوا

ناسا این مورد را فهمیده است که مشکلات رفتاری در بین اشخاصی که برای مدت طولانی در یک فضای کوچک قرار گرفته‌اند، هرقدر هم که آموزش دیده باشند، پیش می‌آید.
افراد اعزامی به ایستگاه فضایی، با دقت انتخاب شده، آموزش دیده و مورد حمایت قرار می‌گیرند تا مطمئن شوند که آنها می‌توانند به عنوان یک تیم برای ۶ ماه کنار یکدیگر فعالیت داشته باشند. البته خدمه‌ی اعزامی به مریخ بیشتر مورد آزمایش قرار می‌گیرند چراکه آنان طولانی‌تر و دورتر از هر انسان دیگری قرار است به سفر بروند و از آنچه که در تصور ماست، آن‌ها منزوی‌تر و تنها تر خواهند بود. آن‌ها گاهی روحیه‌ی خود را از دست خواهند داد و تعاملات بین فردی را فراموش خواهند کرد.
همچنین ممکن است به اختلال خواب مبتلا شوید زیرا هر روز در مریخ ۳۸ دقیقه بیشتر از زمین است. خواب در محیطی کوچک، پر از سروصدا و استرس هم باعث اختلال خواب شما می‌شود. حتی ممکن است به افسردگی دچار شوید.

خستگی ناشی از بار سنگین کاری برای یک فضانورد بسیار زیاد است. گاهی سوتفاهم و اختلاف‌های ایجاد شده بین شما و اعضای دیگر تیم، روی عملکرد شما و گاهی موفقیت ماموریت تاثیر می‌گذارد. خوردن غذاهای تکراری درحالی که تازه هم نیست برای مدتی طولانی بسیار سخت خواهد بود.
این مشکلات در نیمه‌ی دوم سفر افزایش خواهند یافت و باعث کاهش انگیزه و روحیه شما و تیم شما می‌شود. جدا از اینکه ماموریت شما چقدر طول بکشد، هر چقدر شما تنهاتر و منزوی‌تر شوید، احتمال مبتلا شدن شما به اختلالات روحی هم بیشتر خواهد شد.

راه‌حل چیست؟

ناسا سال‌هاست که روی افراد در محیط‌های منزوی و محدود در حال تحقیق است و روش‌ها و فناوری‌هایی را برای مقابله با مشکلات اجتماعی، ابداع کرده است. آن‌ها از دستگاه‌های هوشمندی برای ثبت میزان حرکت و نور محیط شما استفاده می‌کنند تا خواب و استراحت شما را بهبود بخشند. شما به راحتی با انجام یک تست ۵دقیقه‌ای می‌توانید تاثیر خستگی را بر عملکردتان متوجه شوید.
همچنین مجلات مکانی امن برای تخلیه ناامیدی شما فراهم می کنند و ابزاری برای محققان است که روی مسائل رفتاری و سایر مواردی که در ذهن خدمه می‌گذرد، مطالعه کنند. همه این روش‌ها و فن‌آوری‌ها به ناسا کمک می‌کند تا برای انجام مأموریت‌های اکتشافی طولانی‌تر و دورتر آماده شوند.

Orion spacecraft

مدل گرافیکی از فضاپیمای orion که قرار است در سفر بعدی به ماه، همراه انسان‌ها باشد.

 

  • محیط‌های خصمانه و بسته

ناسا آموخته است که اکوسیستم درون فضاپیما نقش زیادی در زندگی روزمره فضانوردان دارد. میکروب‌ها می‌توانند خصوصیات فضا را تغییر دهند و میکروارگانیسم‌هایی که به طور طبیعی بر روی بدن شما زندگی می‌کنند با سهولت بیشتری از فردی به فرد دیگر در زیستگاه‌های بسته مانند ایستگاه فضایی منتقل می‌شوند. سطح استرس شما افزایش می‌یابد و سیستم ایمنی بدن شما تغییر می‌کند، که می‌تواند باعث افزایش حساسیت یا بیماری های دیگر شود. هر اینچِ محل زندگی و کار شما باید با دقت طراحی شود. درست مثل اینکه دوست ندارید خانه شما خیلی گرم، خیلی سرد، تنگ و شلوغ، خیلی بلند یا نور خوبی نداشته باشد. قطعا از کار و زندگی کردن در چنین خانه‌ای در فضا نیز لذت نخواهید برد.

راه‌حل چیست؟

ناسا مرتبا در حال نظارت بر کیفیت هوا در ایستگاه فضایی است تا مطمئن شود هوا برای تنفس فضانوردان به گازهایی مانند فرمالدئید، آمونیاک و مونوکسید کربن آلوده نیست. سیستم‌های کنترل حرارتی نیز برای تعادل دمای ایستگاه فضایی عمل می کنند. نمونه‌های خون و بزاق فضانوردان برای شناسایی تغییرات در سیستم ایمنی بدن و فعال سازی مجدد ویروس های نهفته در طی پرواز فضایی مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. ناسا از تکنیک های پیشرفته مولکولی برای ارزیابی خطر میکروب‌هایی که ممکن است باعث بیماری خدمه شود، استفاده می‌کند. قسمتهای مختلف بدن فضانوردان و همینطور ایستگاه فضایی به طور مرتب برای تجزیه و تحلیل جمعیت میکروبی که در محیط زندگی می کند، بررسی می‌شود. خدمه نیز فیلترهای هوا را تغییر می‌دهند، سطوح را تمیز می‌کنند و آب را تصفیه می‌کنند تا از بیماری‌هایی که ممکن است در اثر تجمع آلودگی‌ها ایجاد شود، جلوگیری کنند.

ایستگاه فضایی

از سمت چپ آن مک کلین ، فضانورد ناسا ، اولگ کنوننکو ، فضانورد روسکاسموس و دیوید سن ژاک ، فضانورد آژانس فضایی کانادا در ایستگاه فضایی بین المللی

  • تابش فضایی

فضای خارج از زمین دارای تشعشعاتی است که برای سلامتی بسیار مضر است. سه منبع اصلی که باعث ایجاد این تابش مضر می‌شود، ذرات محبوس در میدان مغناطیسی زمین، ذرات خورشیدی پرانرژی و اشعه‌های کیهانی هستند.
ما در زمین، توسط میدان مغناطیسی و جو زمین از تابش‌های مضر در امان هستیم. علاوه بر این چون از غذایی که می‌خوریم تا هوایی که تنفس می‌کنیم نیز از این تشعشعات دور هستند، در نتیجه ما هم تحت تابش کمتری قرار می‌گیریم.
ولی فضانوردان در فضا به مراتب بیشتر تحت‌تاثیر این تشعشعات هستند. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که ناسا درگیر آن است همین تابش‌ها به خصوص اشعه‌های کیهانی است.
قرار گرفتن فضانوردان در معرض این تشعشعات، تاثیراتی را در کوتاه‌مدت و بلندمدت روی سلامتی آن‌ها می‌گذارد. خطر ابتلا به سرطان و بیماری‌هایی مانند بیماری‌های قلبی و آب مروارید، در کسانی که در معرض این تابش‌ها قرار دارند، افزایش می‌یابد. البته این خطرات در طولانی‌مدت بیشتر ظهور می‌کنند.

راه‌حل چیست؟

استراتژی فعلی برای کاهش خطرات ناشی از تشعشعات، استفاده از محافظ‌های مختلف و روش‌های عملیاتی خاص است. در مقایسه با ماموریت‌ها در ایستگاه‌فضایی که معمولا ۶ ماه طول می‌کشند، ماموریت‌های بعدی در ماه و مریخ به طور متوسط از نظر زمانی طولانی‌تر خواهد بود. در نتیجه مقدار تشعشعات و همینطور خطرات ناشی از آن بیشتر خواهد بود. ناسا در حال توسعه آشکارسازهای جدیدی است که می‌توانند تخمین‌های بهتری از دوز و نوع تابشی که خدمه را تهدید می‌کند به ما ارائه دهد. ناسا روی زمین مراکز تحقیقاتی راه‌اندازی کرده است که می‌توانند پرتوهای کیهانی را شبیه‌سازی کنند و درک بهتری از آن‌ها و خطرات‌شان به ما بدهد. در این صورت می‌توان مواد پیشرفته‌ای ساخت که باعث محافظت از تشعشعات برای مأموریت‌های آینده شود. مطالعات بر روی گروه‌های انسانی در معرض تابش نیز برای تخمین خطرات سلامتی در جمعیت‌های مربوط به فضانوردان انجام شده است.

 

  • فاصله از زمین

فاصله‌ی ایستگاه فضایی از زمین تقریبا ۳۸۶ کیلومتر است، در حالیکه فاصله ماه از زمین تقریبا ۱۰۰۰ برابر این مقدار و فاصله مریخ تا زمین در کمترین حالت، ۵۶ میلیون کیلومتر است. این فاصله گاهی به ۲۴۰ میلیون کیلومتر افزایش می‌یابد.
با توجه به این فاصله‌، قطعا ارتباط فضانوردان با زمین هم با تاخیر اتفاق می‌افتد. آن‌ها باید بتوانند بدون کمک از کنترل ماموریت ناسا، مشکلات را به تنهایی حل کنند.
آن‌ها باید تمام مواد غذایی و دارویی این سفر طولانی به مریخ را از قبل با خود به همراه داشته باشند.
این در حالیست که خدمه‌ی ایستگاه فضایی به طور مرتب موارد مورد نیاز خود را از زمین دریافت می‌کنند.

راه‌حل چیست؟

ناسا از تجربه خود در ایستگاه فضایی استفاده می‌کند تا بفهمد در گذشت زمان چه حوادثی برای فضانوردان اتفاق می‌افتد و چه نوع مهارت‌‌ها، روش‌ها و تجهیزاتی برای مقابله با این حوادث در سفرهای بعدی به ماه و مریخ موردنیاز است.
فضانوردان ایستگاه فضایی قبل و در حین انجام مأموریت‌های فضایی آموزش‌های پزشکی می‌بینند که به آنها می‌آموزد هنگام بروز مشکلات چگونه سلامتی خود را حفظ کنند. اگر یک عضو خدمه در طول ماموریت بیمار شود، خدمه آماده هستند تا آزمایشات را انجام دهند تا به درمان کمک کنند. داروها و بسته‌بندی مقاوم آن‌ها که باعث حفظ داروها در مأموریت های طولانی مدت در فضا می‌شود، بخش مهم دیگری از تحقیقات ناسا است.

 

منبع: وبسایت ناسا

منابع تصاویر: وبسایت ناساوبسایت esaوبسایت phys

فضانورد شدن؛به حقیقت پیوستن یک رویای دیرینه

مقدمه:

هر روز، ما آدمیان با مشغله های خود، به زندگی کردن ادامه می دهیم و همین مشغله ها دلیلی برای زنده بودن و تلاش کردن ماست. شب هنگام، فارغ از مشغله های روزانه به بالای سر خود نگاه می کنیم و دنیایی وسیع و بی حد و مرز، ما را مدهوش خود می کند! بدون شک بیشتر ما خود را خارج از مرز های زمین با لباسی مخصوص و کپسولی از گاز حیات بخش، تصور کرده ایم. قطعا روز هایی را سپری کرده ایم که خیال پرواز درمیان ستاره ها را داشته ایم! غافل از آنکه حتی پرواز تا ماه برای انسان هزینه های فراوانی دارد. زمانی عده ای از ما رویای فضانورد شدن را در سر می پروراندیم…بی آنکه سختی های راه را بدانیم، بی آنکه از خطرات آن مطلع باشیم!

اما به راستی چگونه می توان فضانورد شد؟!!

اما به راستی چگونه می توان فضانورد شد؟!!

 

فضا کجاست و در آن چه چیزی وجود دارد؟

به طور کلی فضا، به خارج از جو زمین فضا گفته می شود. اما ما نمی توانیم بگوییم که جو کجا تمام می شود. درواقع هیچ مرز مشخصی برای جو وجود ندارد اما به طور قراردادی ۱۰۰ کیلومتر بالاتر از سطح دریا را فضا می نامیم و در آنجا جو زمین را تمام شده می دانیم!

فضای خارج از جو زمین ویژگی های مخصوص به خودش را دارد. در آن منطقه هیچ اکسیژنی برای نفس کشیدن وجود ندارد و به دلیل نبود اکسیژن نور خورشید پراکنده نمی شود و آسمان سیاه رنگ است. منتشر نشدن صدا، یکی دیگر از ویژگی های فضا است. صوت یک موج مکانیکی است و برای منتشر شدن نیاز به محیط مادی دارد. در خارج از جو، فاصله بین مولکول ها بسیار زیاد است! بنابراین صوت منتشر نمی شود!

فضای بیرونی زمین دارای ذراتی با چگالی بسیار کم (مانند هیدروژن، هلیوم، گرد و غبار و …) است. علاوه بر این ذرات، مقدار قابل توجهی از تابش های الکترومغناطیس، نوترینو ها، و دیگر تشعشات کیهانی در فضا وجود دارند. جالب است بدانید که اگر تمام ستاره ها، سیارات و اقمارشان، سیارک ها و هر آنچه خارج از جو زمین دیده می شود را کنار یکدیگر جمع کنیم تنها ۴ درصد از کل کیهان را تشکیل می دهند. طبق نمودار زیر، از ۹۶درصد باقی مانده ۲۲ درصد سهم ماده تاریک و ۴۴ درصد سهم انرژی تاریک است که هنوز برای بشر قابل درک نیستند.

نمودار اجزای هستی (فضانورد شدن؛به حقیقت پیوستن یک رویای دیرینه)

“نمودار اجزای هستی”

 

چرا خارج از جو را کاوش می کنیم؟

ممکن است این سوال برای شما پیش بیاید که با توجه به هزینه های گزاف کاوش خارج از جو و مشکلات فراوان بر روی زمین، چرا باید انرژی خود را صرف خارج از زمین بکنیم و هزینه های آن را متحمل شویم!

باید با چند حقیقت آشنا شویم و با آن ها به سوال خود پاسخ دهیم. قطعا زمین روزی نابود می شود! ما برای ادامه حیات نسل های بعد از خود، نیاز به مکانی داریم که تقریبا شرایط زمین را داشته باشد و انسان بتواند در آنجا زندگی کند. برای پیدا کردن چنین مکانی، بی شک باید خارج از جو های زمین را جست و جو کنیم و راه هایی پیدا کنیم تا بتوانیم به نیاز های اصلی خود پاسخ دهیم.

همچنین با جست و جو خارج از جو زمین می توانیم تهدیدات زمین را شناسایی کنیم و راه حل هایی برای مقابله با آن ها بسنجیم. علاوه بر این ایستگاه فضایی بین المللی مکانی است که به بررسی نیاز های انسان و تحقیقاتی که با وجود جاذبه ممکن نیست، می پردازد.

اما علاقه انسان ها به کشف دنیای خارج از زمین و کنجکاوی او عامل دیگری است تا مرز های پروازش را جا به جا کند.

در ادامه به بررسی شغل فضانوردی می پردازیم …

 

فضانورد کیست؟

به طور خلاصه فضانورد شخصی آموزش دیده است که به عنوان فرمانده، خلبان، خدمه عادی و…در فضاپیما مشغول به کار است. اما در تعریفی دقیق تر هر فردی بتواند در ارتفاع بیشتر از ۱۰۰ کیلومتری سطح دریا پرواز کند، فضانورد تلقی می شود. این ارتفاع منصوب به خط کارمان است که خط جدا کننده اتمسفر زمین از فضا می باشد. این ناحیه واقع در ۱۵کیلومتر بالاتر از آخرین لایه اتمسفر زمین (مزوسفر) است.

لایه های اتمسفر زمین (فضانورد شدن؛به حقیقت پیوستن یک رویای دیرینه)

“لایه های اتمسفر زمین”

 

امروزه دو نوع فضانورد برای سفر های فضایی انتخاب می شوند

۱٫ فضانوردان متخصص ماموریت: این فضانوردان برای انجام آزمایشات، پرتاب ماهواره ها و حفظ فضاپیما و تجهیزات با خلبانان کار می کنند. فضانوردان متخصص ماموریت همچنین می توانند به عنوان مربی فضانوردان کارآموز فعالیت کنند.

۲٫ خلبانان فضانورد: این فضانوردان به عنوان خلبان فضایی و خلبانان و فرماندهان ایستگاه فضایی بین المللی خدمت می کنند. آنها مسئول خدمه، مأموریت، موفقیت مأموریت و ایمنی پرواز هستند .

 

چگونه فضانورد شویم؟

موارد زیر شرایطی است که سازمان فضایی ناسا برای داوطلبین فضانوردی تعیین کرده است:

۱٫ داشتن یک مدرک فوق لیسانس، مهندسی، فیزیک، زیست شناسی ، کامپیوتر یا ریاضیات و یا هرگونه مدرک مرتبط با فضانوردی از یک موسسه معتبر.

۲٫ داشتن حداقل دو سال سابقه کار حرفه ای بعد از دریافت مدرک و یا وجود حداقل ۱۰۰۰ساعت پرواز با هواپیمای جت در رزومه شخصی.

۳٫ داشتن توانایی فیزیکی لازم؛ برای مثال هر دو چشم شما باید دارای دید طبیعی (با حدت بینایی ۲۰/۲۰) باشند و فشار خون در حالت نشسته از ۱۴۰ روی ۹۰ بیشتر نشود.

۴٫ یک شهروند آمریکایی باشید.

همچنین داوطلبان فضانوردی باید توانایی رهبری و روحیه کار تیمی را داشته باشند.

اگر شما شرایط این را دارا هستید می توانید برای فضانورد شدن از طریق لینک زیر اقدام کنید.

https://www.usajobs.gov/GetJob/ViewDetails/561186900

 نحوه انتخاب فضانوردان توسط ناسا:

پس از ارسال درخواست های فضانوردی، هیئت انتخاب فضانوردان ناسا درخواست ها را بررسی و شرایط هر کدام از داوطلبان را مورد بررسی قرار می دهند. (در سال ۲۱۰۹ رکورد ۱۸۳۰۰ درخواست توسط ناسا ثبت شده است). سپس ناسا دسته کوچکی از کسانی را که دارای بهترین شرایط هستند برای مصاحبه دعوت می کند. اما از میان این مصاحبه کنندگان تنها نیمی از آنان برای مصاحبه دوم فراخوانده می شوند. درنهایت فضانوردان جدید از میان این گروه انتخاب خواهند شد. اما این پایان کار نیست!

+ آموزش های پایه ای:

فضانوردان انتخابی باید به مدت ۲ سال، اصول پایه فضانوردی را بیاموزند. برخی از این اصول عبارتند از راهپیمایی فضایی، خلبانی جت T-38، کنترل کردن بازوی رباتیک و…

حال به بررسی دقیق تر این آموزش ها می پردازیم. فضانوردان علاوه بر علم و دانش باید مهارت های دیگری را نیز بیاموزند. از جمله:

۱٫آنها باید برخی از مهارت های اولیه پزشکی را بیاموزند.

۲٫ فضانوردان برای افزایش اعتماد به نفس خود، باید در کلاس های سخنرانی شرکت کنند و در جمع سخنرانی کنند، تا اگر زمانی در شرایط اورژانسی قرار گرفتند، از اعتماد به نفس کافی برای مقابله با آن شرایط برخوردار باشند.

۳٫ اگر قرار است که شما یکی از خدمه ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) باشید باید به زبان روسی مسلط باشد و به کلاس های آموزش زبان روسی بروید.

۴٫ فضانوردان باید با برخی از فضاپیما های شبیه سازی شده تمرین کنند تا آنچه را که قرار است در فضا انجام دهند از پیش تجربه کرده باشند. همچنین آن ها نحوه کار با شاتل های فضایی و قسمت های مختلف ایستگاه فضایی را می آموزند .

مکانی ملقب به (SPACE VEHICLE MOCKUP FACILITI ) که فضانوردان در آن به تمرین با وسایل شبیه سازی شده می پردازند

“مکانی ملقب به (SPACE VEHICLE MOCKUP FACILITI ) که فضانوردان در آن به تمرین با وسایل شبیه سازی شده می پردازند”

 

۵٫تمرین در شرایط بی وزنی نسبی (micro gravity)

راه های زیادی برای ایجاد شرایط بی وزنی (ریز گرانش) وجود دارد. برای مثال هواپیمای KC-135 یا همان تصویر یک Vomit Comet یکی از راه هایی است که با استفاده از آن فضانوردان را در شرایط بی وزنی قرار می دهند.

تصویر یک Vomit Comet (فضانورد شدن؛به حقیقت پیوستن یک رویای دیرینه)

“تصویر یک Vomit Comet”

نحوه ایجاد شرایط بی وزنی توسط این هواپیما به این صورت است که هواپیما ابتدا با سرعت و شیب زیاد اوج می گیرد و سپس مجددا به سمت زمین شیرجه می رود. شاید تا کنون این شرایط را برای یکی دو ثانیه در خودروی شخصی خود، هنگام عبور از یک تپه، تجربه کرده باشید. عکس زیر نشان می دهد زمانی که هواپیما در بیشترین ارتفاع خود قرار دارد، فضانوردان بین ۲۰ تا ۲۵ ثانیه در حالت بی وزنی قرار می گیرند.

محدوده (Zero g ) نشان دهنده شرایط بی وزنی است (فضانورد شدن؛به حقیقت پیوستن یک رویای دیرینه)

“محدوده (Zero g ) نشان دهنده شرایط بی وزنی است.”

 

شرایط فضانوران هنگام بی وزنی در این هواپیما (فضانورد شدن؛به حقیقت پیوستن یک رویای دیرینه)

“شرایط فضانوران هنگام بی وزنی در این هواپیما”

 

+ فاز دوم آموزش:

پس از اتمام آموزش اولیه، کارآموزان، با فضانوردان باتجربه گروه بندی می شوند و با کمک آنها در انواع فعالیت های مربوط به قبل از پرتاب، پرتاب، مدار، فرود آمدن مهارت پیدا می کنند .

+ آموزش های پیشرفته ماموریت:

در این مرحله (که تقریبا ده ماه طول می کشد) فضانوردان خدمه و مأموریت، وظایف خود را دریافت میکنند. آنها بر روی تمرینات، فعالیت ها و آزمایش هایی که مستقیم ا با مأموریت خود مرتبط هستند تمرکز می کنند و خود را با ابزارهای قدرت وپ سایر وسایل ویژه ای که در طول ماموریت خود از آنها استفاده می کنند، آشنا می کنند.

در پایان فضانوردان تاکید می کنند که کلید موفقیت آن ها این بوده است که در بسیاری از زمینه ها حتی در زمان تحصیل خود همیشه پیگیر و درگیر بوده اند، همیشه عضو فعال تیم بوده اند و هرگز از یادگیری متوقف نشده اند.

آیا این ویژگی ها شما را توصیف می کنند؟ اگر پاسخ شما مثبت است، شما شرایط ابتدایی فضانورد شدن را دارید!

 منابع:

http://www.nasa.gov

http://www.space.com

http://www.careerexplorer.com

http://www.wikipedia.org

گردآورندگان: محمدحسین سنایی پور، هدی بکاولی