صفحات شخصی حاوی رزومه اشخاص فعال در سایت انجمن نجوم نیشابور

میدان مغناطیسی سیاهچاله کهکشان M87 رصد شد!

* تصویربرداری از سیاهچاله

سیاهچاله ها اجرامی هستند که به خاطر گرانش بسیار شدیدی که دارند، اجازه ی فرار اجرامی که فراتر از افق رویداد آن ها بروند را نمی دهند. حتی نور اگر فراتر از افق رویداد رود، راه بازگشتی نخواهد داشت. بنابراین تصویربرداری از آن کار بسیار مشکلی است. این بار میدان مغناطیسی سیاهچاله به نمایش در آمد.

در ۱۰ آوریل سال ۲۰۱۹، تلسکوپ رادیویی افق رویداد توانست از دیسک داغ و درخشان اطراف سیاهچاله ی کهکشان M87 تصویربرداری کند. تلسکوپ افق رویداد از هشت تلسکوپ رادیویی در سرتاسر زمین تشکیل شده است تا بتواند مانند یک تلسکوپ بسیار بزرگ -به اندازه زمین- فضای اطراف سیاهچاله های غول پیکر و پرجرم را رصد کند. این تلشکوپ ها از آمریکا تا مکزیک و شیلی و قطب جنوب کشیده شده اند.

 

سیاهچاله M87

اولین تصویر از سیاهچاله M87 که توسط تلسکوپ افق رویداد رصد شد.

 

* خطوط میدان مغناطیسی سیاهچاله

به دنبال انتشار این عکس، دانشمندان در پی دست یافتن به تصاویر جدیدتر و با جزئیات بیشتر از سیاهچاله بودند. تقریبا بعد از دو سال تصویری از سیاهچاله مرکزی کهکشان M87 منتشر شد که نحوه ی رفتار میدان مغناطیسی را در نزدیک سیاهچاله مشخص می کند. این نمای جدید از سیاهچاله نشان می دهد که امواج نور قطبیده چگونه به نظر می رسند.

امواج عرضی (مانند نور) خاصیتی به نام قطبش دارند که جهت هندسی نوسانات را مشخص می کند. یک موج الکترومغناطیسی از یک میدان الکتریکی نوسانی و یک میدان مغناطیسی که عمود بر هم هستند، تشکیل شده اند. در واقع قطبش امواج الکترومغناطیسی به جهت میدان الکتریکی اشاره دارد. ارتعاشات در نور قطبیده در یک صفحه اتفاق می افتد. در حالیکه در امواج غیرقطبیده در بیش از یک صفحه در حال ارتعاش هستند.

در تصویر سیاهچاله امواج نور قطبیده در مقایسه با نور غیرقطبیده، جهت و روشنایی متفاوتی دارند. مانند نحوه قطبش نور در بعضی از عینک های آفتابی، نور هنگام انتشار در مناطق گرم و مغناطیسی فضا نیز قطبیده می شود. از جایی که قطبش به معنای حضور میدان مغناطیسی است، این تصویر مشخص می کند که حلقه سیاهچاله مغناطیسی شده است.

این مشاهدات تنها اطلاعاتی از میدان مغناطیسی لبه سیاهچاله را به ما نشان نمی دهد، بلکه نشان میدهد که گازهای آن جا بسیار مغناطیسی شده است. یافته اصلی این است که میدان مغناطیسی همانطور که انتظار میرود در نزدیک سیاهچاله هستند و البته به نظر می رسد که بسیار قوی هستند. نتایج به ما نشان میدهد که میدان های مغناطیسی می توانند گاز را به اطراف فشار داده و در برابر کشش مقاومت کنند. نتیجه جالب است و سرنخی است برای چگونگی تغذیه سیاهچاله از گازهای اطرافش و رشد آن.

سیاهچاله ابر پرجرم کهکشان M87

نمایی از سیاهچاله ابرجرم M87 در نور قطبی

 

* پرتاب جت های رادیویی قدرتمند

این اولین بار است که دانشمندان توانسته اند قطبش را در لبه سیاهچاله اندازه گیری کنند. این تصویر نه تنها بسیار زیبا و تماشایی است، بلکه اطلاعات جدیدی درباره پرتاب جت های رادیویی قدرتمند از سیاهچاله را به ما می دهد.

هماهنگ کننده تیم تلسکوپ افق رویداد، ایوان ماریتی ویدال، در گفت و گو با سایت SPACE بیان کرد: “رادیو تلسکوپ های افق رویداد مجهز به گیرنده هایی هستند که سیگنال ها را در نور قطبی ضبط می کنند”. در واقع مشاهده سیاهچاله M87 از طریق نور قطبیده شده، به ما کمک می کند تا افق رویداد را بهتر ببینیم. همچنین می توانیم دیسک داغ اطراف سیاهچاله را بهتر درک کنیم. این که چگونه این سیاهچاله جت هایی را پرتاب می کند که از کهکشان میزبان بزرگ تر است، یک معما باقی مانده است. ستاره شناسان تا مدت ها گمان میکردند که میدان مغناطسی گازهای داغ اطراف سیاهچاله نقش مهمی در پرتاب جت ها دارند. این تصویر قطبیده به ما درباره ی قدرت و ساختار میدان های نزدیک سیاهچاله، جایی که جت ها پرتاب می شوند، اطلاعات بیشتری می دهد.

 

جت ها کهکشان M87

تصویر بالا جت های موجود در کهکشان M87 را در نور قطبی نشان میدهد. این تصویر ساختار میدان مغناطیسی را در امتداد جت نشان می دهد.

 

این اثر ۲۴ مارس در دو مقاله در The Astrophysical Journal Letters توسط همکاری تلسکوپ افق رویداد منتشر شده است. بیش از ۳۰۰ محقق از سازمان های سراسر جهان درگیر این مقاله شده اند.

مقالات منتشر شده را می توانید در زیر بخوانید:

مقاله ۱

مقاله ۲

 

* منابع

سایت Space

سایت NASA

سایت ویکی پدیا

فضا چه تاثیری بر انسان و بدن انسان می گذارد؟

  • چه اتفاقی برای بدن انسان در فضا می‌افتد؟

برنامه‌ها و اهداف انسانی ناسا در خارج از کره‌ی زمین و در فضا مدتی است که پاسخگوی سوالات انسان‌ها است.
ولی فضای خارج از زمین، فضایی خشن و بی‌رحم است. دوری از خانواده و دوستان، در معرض اشعه‌هایی که خطر ابتلا به سرطان را در بدن انسان افزایش می‌دهد، رژیم‌های غذایی سخت که فقط شامل غذاهای خشک و منجمد است، ورزش‌های روزانه که به تحلیل نرفتن عضلات بدن کمک می‌کنند و برنامه‌های کاری بسیار فشرده، موارد بسیار کمی است که یک فضانورد بعد از پذیرفته شدن باید آن‌ها را بپزیرد.

اما دقیقا چه اتفاقی برای بدن شما در فضا می‌افتد؟ چه خطراتی متوجه شماست؟ آیا خطرات اسکان شش ماهه در ایستگاه فضایی در مقابل با سه سال ماموریت در مریخ یکسان است؟ طبیعتا خیر. ناسا در حال تحقیق درباره‌ی خطرات متوحه فضانوردان، برای ماموریت در مریخ است. این خطرات در پنج گروه دسته‌بندی می‌شوند.
اسکات کلی اولین نفری بود که یک سال را در ایستگاه فضایی و خارج از زمین سپری کرد، این مدت دوبرابر مدت زمان معمولی بود.
علم به زمان نیاز دارد و محققان مشتاقانه در حال تحلیل نتایج این ماموریت هستند تا ببینند بدن بعد از یک سال در فضا ماندن چه تغییراتی می‌کند. این یک سال مقدمه‌ای برای سفر به مریخ است و داده‌های اسکات به دانشمندان کمک می‌کند تا ببینند آیا راه‌حل‌های آنان برای سفرهای طولانی مناسب است یا خیر؟!

در تصویر اسکات کلی را در ایستگاه فضایی می‌بینید. او به مدت طولانی تری در ایستگاه فضایی حضور داشت تا بدن او با بدن برادر دوقلویش در زمین مقایسه شود.

  • تاثیرات جاذبه

شما در طول سفر به مریخ، سه سطح جاذبه‌‌ی متفاوت را تجربه خواهید کرد. در سفر بین سیارات، بی‌وزن خواهید بود. در سطح مریخ شما تقریبا در یک سوم جاذبه‌ی زمین کار و زندگی خواهید کرد. هنگام برگشت به خانه نیز شما باید خود را با جاذبه‌ی زمین سازگار کنید. انتقال از یک سیستم به سیستم دیگر با جاذبه‌ی متفاوت، پیچیده‌تر از آن است که به نظر می‌رسد. حفظ جهت‌گیری در فضا، هماهنگی چشم و از بین رفتن تعادل احتمالا روی حرکت شما تاثیر بگذارد. حتی ممکن است دچار بیماری‌های‌حرکتی شوید. ناسا فهمیده است که بدون نیروی جاذبه، استخوان‌ها مواد معدنی خود را از دست می‌دهند و چگالی آن‌ها بیش از ۱٪ در هر ماه کاهش می‌یابد. این مقدار در زمین و در حضور جاذبه، برای میانسالان ۱ تا ۱/۵ درصد در سال است. حتی پس از بازگشت به زمین و انجام تمرینات توان‌بخشی ممکن است استخوان‌های شما اصلاح نشوند و بهبود کامل نیابید. بنابراین در آینده بیشتر در معرض پوکی استخوان قرار خواهید گرفت. اگر ورزش نکنید و به درستی غذا نخورید؛ قدرت عضلانی و استقامت شما از بین می‌رود و شرایط قلبی عروقی شما تغییر می‌کند زیرا برای شناور شدن در فضا تلاش زیادی لازم نیست.
در خارج از جو مایعات در بدن شما به سمت سر شما حرکت می‌کنند و باعث فشار به چشم و مشکلات بینایی می‌شود. به دلیل کمبود آب در بدن و افزایش دفع کلسیم از استخوان‌ها، امکان تشکیل سنگ در کلیه شما زیاد می‌شود. همچنین واکنش داروها در بدن شما در فضا متفاوت است.

راه حل چیست؟

با تحلیل چگونگی عملکرد بدن در شرایط بی‌وزنی و عملکرد بدن پس از بازگشت به شرایط جاذبه زمین، می‌توان از بدن، در ماموریت مریخ، در برابر این تغییرات محافظت کرد. آزمایش کردن به ما کمک می‌کند تا این تغییرات را بشناسیم و آن‌ها را به حداقل برسانیم تا بدن شما در فضا تعادل خود را از دست ندهد.
• مهارت‌های حرکتی شما به کمک یک رایانه آزمایش می‌شود تا تغییرات در توانایی‌های حرکتی شما مشخص گردد.
• توزیع مایعات در بدن شما به دقت بررسی می‌شود تا هرگونه تغییرات در بینایی شما در شرایط بی‌وزنی مشخص شود.
• با انجام سونوگرافی از ستون فقرات، درد کمر شما کنترل می‌شود.
• شما به شکل دوره‌ای در شرایط بدون جاذبه، خودارزیابی‌های تناسب اندام را انجام می‌دهید تا کاهش عملکرد قلب و عروق را که ممکن است در شرایط پرواز فضایی رخ داده باشد، متوجه شوید.

انسان در فضا

  • انزوا

ناسا این مورد را فهمیده است که مشکلات رفتاری در بین اشخاصی که برای مدت طولانی در یک فضای کوچک قرار گرفته‌اند، هرقدر هم که آموزش دیده باشند، پیش می‌آید.
افراد اعزامی به ایستگاه فضایی، با دقت انتخاب شده، آموزش دیده و مورد حمایت قرار می‌گیرند تا مطمئن شوند که آنها می‌توانند به عنوان یک تیم برای ۶ ماه کنار یکدیگر فعالیت داشته باشند. البته خدمه‌ی اعزامی به مریخ بیشتر مورد آزمایش قرار می‌گیرند چراکه آنان طولانی‌تر و دورتر از هر انسان دیگری قرار است به سفر بروند و از آنچه که در تصور ماست، آن‌ها منزوی‌تر و تنها تر خواهند بود. آن‌ها گاهی روحیه‌ی خود را از دست خواهند داد و تعاملات بین فردی را فراموش خواهند کرد.
همچنین ممکن است به اختلال خواب مبتلا شوید زیرا هر روز در مریخ ۳۸ دقیقه بیشتر از زمین است. خواب در محیطی کوچک، پر از سروصدا و استرس هم باعث اختلال خواب شما می‌شود. حتی ممکن است به افسردگی دچار شوید.

خستگی ناشی از بار سنگین کاری برای یک فضانورد بسیار زیاد است. گاهی سوتفاهم و اختلاف‌های ایجاد شده بین شما و اعضای دیگر تیم، روی عملکرد شما و گاهی موفقیت ماموریت تاثیر می‌گذارد. خوردن غذاهای تکراری درحالی که تازه هم نیست برای مدتی طولانی بسیار سخت خواهد بود.
این مشکلات در نیمه‌ی دوم سفر افزایش خواهند یافت و باعث کاهش انگیزه و روحیه شما و تیم شما می‌شود. جدا از اینکه ماموریت شما چقدر طول بکشد، هر چقدر شما تنهاتر و منزوی‌تر شوید، احتمال مبتلا شدن شما به اختلالات روحی هم بیشتر خواهد شد.

راه‌حل چیست؟

ناسا سال‌هاست که روی افراد در محیط‌های منزوی و محدود در حال تحقیق است و روش‌ها و فناوری‌هایی را برای مقابله با مشکلات اجتماعی، ابداع کرده است. آن‌ها از دستگاه‌های هوشمندی برای ثبت میزان حرکت و نور محیط شما استفاده می‌کنند تا خواب و استراحت شما را بهبود بخشند. شما به راحتی با انجام یک تست ۵دقیقه‌ای می‌توانید تاثیر خستگی را بر عملکردتان متوجه شوید.
همچنین مجلات مکانی امن برای تخلیه ناامیدی شما فراهم می کنند و ابزاری برای محققان است که روی مسائل رفتاری و سایر مواردی که در ذهن خدمه می‌گذرد، مطالعه کنند. همه این روش‌ها و فن‌آوری‌ها به ناسا کمک می‌کند تا برای انجام مأموریت‌های اکتشافی طولانی‌تر و دورتر آماده شوند.

Orion spacecraft

مدل گرافیکی از فضاپیمای orion که قرار است در سفر بعدی به ماه، همراه انسان‌ها باشد.

 

  • محیط‌های خصمانه و بسته

ناسا آموخته است که اکوسیستم درون فضاپیما نقش زیادی در زندگی روزمره فضانوردان دارد. میکروب‌ها می‌توانند خصوصیات فضا را تغییر دهند و میکروارگانیسم‌هایی که به طور طبیعی بر روی بدن شما زندگی می‌کنند با سهولت بیشتری از فردی به فرد دیگر در زیستگاه‌های بسته مانند ایستگاه فضایی منتقل می‌شوند. سطح استرس شما افزایش می‌یابد و سیستم ایمنی بدن شما تغییر می‌کند، که می‌تواند باعث افزایش حساسیت یا بیماری های دیگر شود. هر اینچِ محل زندگی و کار شما باید با دقت طراحی شود. درست مثل اینکه دوست ندارید خانه شما خیلی گرم، خیلی سرد، تنگ و شلوغ، خیلی بلند یا نور خوبی نداشته باشد. قطعا از کار و زندگی کردن در چنین خانه‌ای در فضا نیز لذت نخواهید برد.

راه‌حل چیست؟

ناسا مرتبا در حال نظارت بر کیفیت هوا در ایستگاه فضایی است تا مطمئن شود هوا برای تنفس فضانوردان به گازهایی مانند فرمالدئید، آمونیاک و مونوکسید کربن آلوده نیست. سیستم‌های کنترل حرارتی نیز برای تعادل دمای ایستگاه فضایی عمل می کنند. نمونه‌های خون و بزاق فضانوردان برای شناسایی تغییرات در سیستم ایمنی بدن و فعال سازی مجدد ویروس های نهفته در طی پرواز فضایی مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. ناسا از تکنیک های پیشرفته مولکولی برای ارزیابی خطر میکروب‌هایی که ممکن است باعث بیماری خدمه شود، استفاده می‌کند. قسمتهای مختلف بدن فضانوردان و همینطور ایستگاه فضایی به طور مرتب برای تجزیه و تحلیل جمعیت میکروبی که در محیط زندگی می کند، بررسی می‌شود. خدمه نیز فیلترهای هوا را تغییر می‌دهند، سطوح را تمیز می‌کنند و آب را تصفیه می‌کنند تا از بیماری‌هایی که ممکن است در اثر تجمع آلودگی‌ها ایجاد شود، جلوگیری کنند.

ایستگاه فضایی

از سمت چپ آن مک کلین ، فضانورد ناسا ، اولگ کنوننکو ، فضانورد روسکاسموس و دیوید سن ژاک ، فضانورد آژانس فضایی کانادا در ایستگاه فضایی بین المللی

  • تابش فضایی

فضای خارج از زمین دارای تشعشعاتی است که برای سلامتی بسیار مضر است. سه منبع اصلی که باعث ایجاد این تابش مضر می‌شود، ذرات محبوس در میدان مغناطیسی زمین، ذرات خورشیدی پرانرژی و اشعه‌های کیهانی هستند.
ما در زمین، توسط میدان مغناطیسی و جو زمین از تابش‌های مضر در امان هستیم. علاوه بر این چون از غذایی که می‌خوریم تا هوایی که تنفس می‌کنیم نیز از این تشعشعات دور هستند، در نتیجه ما هم تحت تابش کمتری قرار می‌گیریم.
ولی فضانوردان در فضا به مراتب بیشتر تحت‌تاثیر این تشعشعات هستند. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که ناسا درگیر آن است همین تابش‌ها به خصوص اشعه‌های کیهانی است.
قرار گرفتن فضانوردان در معرض این تشعشعات، تاثیراتی را در کوتاه‌مدت و بلندمدت روی سلامتی آن‌ها می‌گذارد. خطر ابتلا به سرطان و بیماری‌هایی مانند بیماری‌های قلبی و آب مروارید، در کسانی که در معرض این تابش‌ها قرار دارند، افزایش می‌یابد. البته این خطرات در طولانی‌مدت بیشتر ظهور می‌کنند.

راه‌حل چیست؟

استراتژی فعلی برای کاهش خطرات ناشی از تشعشعات، استفاده از محافظ‌های مختلف و روش‌های عملیاتی خاص است. در مقایسه با ماموریت‌ها در ایستگاه‌فضایی که معمولا ۶ ماه طول می‌کشند، ماموریت‌های بعدی در ماه و مریخ به طور متوسط از نظر زمانی طولانی‌تر خواهد بود. در نتیجه مقدار تشعشعات و همینطور خطرات ناشی از آن بیشتر خواهد بود. ناسا در حال توسعه آشکارسازهای جدیدی است که می‌توانند تخمین‌های بهتری از دوز و نوع تابشی که خدمه را تهدید می‌کند به ما ارائه دهد. ناسا روی زمین مراکز تحقیقاتی راه‌اندازی کرده است که می‌توانند پرتوهای کیهانی را شبیه‌سازی کنند و درک بهتری از آن‌ها و خطرات‌شان به ما بدهد. در این صورت می‌توان مواد پیشرفته‌ای ساخت که باعث محافظت از تشعشعات برای مأموریت‌های آینده شود. مطالعات بر روی گروه‌های انسانی در معرض تابش نیز برای تخمین خطرات سلامتی در جمعیت‌های مربوط به فضانوردان انجام شده است.

 

  • فاصله از زمین

فاصله‌ی ایستگاه فضایی از زمین تقریبا ۳۸۶ کیلومتر است، در حالیکه فاصله ماه از زمین تقریبا ۱۰۰۰ برابر این مقدار و فاصله مریخ تا زمین در کمترین حالت، ۵۶ میلیون کیلومتر است. این فاصله گاهی به ۲۴۰ میلیون کیلومتر افزایش می‌یابد.
با توجه به این فاصله‌، قطعا ارتباط فضانوردان با زمین هم با تاخیر اتفاق می‌افتد. آن‌ها باید بتوانند بدون کمک از کنترل ماموریت ناسا، مشکلات را به تنهایی حل کنند.
آن‌ها باید تمام مواد غذایی و دارویی این سفر طولانی به مریخ را از قبل با خود به همراه داشته باشند.
این در حالیست که خدمه‌ی ایستگاه فضایی به طور مرتب موارد مورد نیاز خود را از زمین دریافت می‌کنند.

راه‌حل چیست؟

ناسا از تجربه خود در ایستگاه فضایی استفاده می‌کند تا بفهمد در گذشت زمان چه حوادثی برای فضانوردان اتفاق می‌افتد و چه نوع مهارت‌‌ها، روش‌ها و تجهیزاتی برای مقابله با این حوادث در سفرهای بعدی به ماه و مریخ موردنیاز است.
فضانوردان ایستگاه فضایی قبل و در حین انجام مأموریت‌های فضایی آموزش‌های پزشکی می‌بینند که به آنها می‌آموزد هنگام بروز مشکلات چگونه سلامتی خود را حفظ کنند. اگر یک عضو خدمه در طول ماموریت بیمار شود، خدمه آماده هستند تا آزمایشات را انجام دهند تا به درمان کمک کنند. داروها و بسته‌بندی مقاوم آن‌ها که باعث حفظ داروها در مأموریت های طولانی مدت در فضا می‌شود، بخش مهم دیگری از تحقیقات ناسا است.

 

منبع: وبسایت ناسا

منابع تصاویر: وبسایت ناساوبسایت esaوبسایت phys

قمر های مریخ، سیاره سرخ منظومه شمسی، چگونه متولد شدند؟

  • سیاره سرخ

مریخ! جهانی سرد، بیابانی و غبار آلود با جوی بسیار نازک. مریخ چهارمین سیاره منظومه شمسی است و یکی از مورد توجه ترین سیارات از نظر کاوش است. تا کنون هم مدارگردها و مریخ نوردهایی به سمت مریخ و قمر هایش فرستاده شده اند. در سال ۲۰۲۱ سه کاوشگر به سمت مریخ رفته اند. ناسا با مریخ نورد استقامت که پیشرفته ترین مریخ نورد آن ها است، در تاریخ ۱۸ فوریه به ملاقات مریخ رفته است. مریخ برای رومیان باستان، به خاطر رنگ سرخ آن، یادآور خدای جنگ بوده است. مصریان باستان نیز این سیاره را “Her Desher” به معنای قرمز می نامیدند. حتی امروزه هم گاهی مریخ را سیاره سرخ می نامند. رنگ قرمز مریخ به خاطر وجود آهن در خاک مریخ است که اکسیده شده و به رنگ قرمز در آمده است.

مریخ، سیاره سرخ

مریخ، سیاره سرخ

  • قمر های مریخ

مریخ دو قمر کوچک به نام های فوبوس و دیموس دارد. از جایی که جرم این دو قمر بسیار کم است، گرانش کمی هم دارند تا دو قمر کروی باشند. به همین دلیل این دو قمر شکلی مانند سیب زمینی دارند. احتمال دارد فوبوس و دیموس دو سیارک باشند که اسیر گرانش مریخ شده شده اند. فوبوس، که قمر بزرگ تر و درونی تر است، به آرامی در حال حرکت به سمت سیاره سرخ است و احتمالا پنجاه میلیون سال آینده به روی مریخ سقوط کند یا از هم بپاشد. دیموس، نسبت به فوبوس تقریبا دو و نیم برابر دورتر از مریخ قرار گرفته است. دیموس به طرز عجیبی پوشیده از خاک سست و دهانه های برخوردی فراوان است.

 

فوبوس

قمر فوبوس

 

دیموس

قمر دیموس

 

  • اما به راستی فوبوس و دیموس چگونه به مریخ پیوستند؟

منشا دو قمر فوبوس و دیموس هنوز به طور قطعی مشخص نشده است. درحالی که شکل های هندسی نامنظم آن ها نشان از این است که ممکن است این دو سیارک هایی باشند که توسط گرانش مریخ اسیر شده اند، مدار منظم و دایروی آن ها به دور استوای سیاره سرخ، شاید حاکی از اشتباه بودن این سناریو باشد. درواقع اگر فوبوس و دیموس سیارک های اسیر شده در گرانش مریخ باشند، شبیه سازی های کامپیوتری نشان می دهد که آن ها احتمالا مدار نامنظم تری باید داشته باشد.

به همین دلیل محققان سناریوی دیگری ارائه دادند. آن ها گمان می کنند که فوبوس و دیموس ،بقایای یک قمر بزرگ تر باشند که در گذشته به دور مریخ می چرخیده است. هرچند که این سناریو به خودی خود با چندین چالش رویرو است.

به عنوان مثال، برای تشکیل دو قمر به این اندازه ها و با این مقدار فاصله از مریخ، مطالعات خبر از وجود یک دیسک بزرگ می دهند. امیرحسین باقری، محقق ارشد مطالعه در زمینه تحقیقات سیاره ای در انستیتوی فناوری فدرال سوئیس در زوریخ، بیان می کند: “با توجه به چنین دیسکی احتمال بیشتری وجود دارد تا یک قمر بزرگ تر (شبیه به ماه، قمر زمین) تشکیل شده باشد. احتمال میرود که این قمر بزرگ از برخورد اجرام فضایی با مریخ به وجود آمده باشد. مطالعات نشان می دهد که جرم عظیم فضایی با منطقه ای از مریخ برخورد کرده است که دو پنجم سطح سیاره را پوشش می داده است. منطقه ای در شمال مریخ به نام آبگیر Borealis. تصور می شود که این برخورد در مراحل اولیه تشکیل منظومه شمسی اتفاق افتاده باشد. حال اگر فوبوس به این اندازه قدیمی و کهنسال باشد، باید خیلی قبل تر روی مریخ سقوط می کرد.”

 

  • آیا قمر بزرگتری در میان بوده است؟

امیرحسین باقری و همکارانش سناریوی جدیدی را مطرح کرده اند. اینکه فوبوس و دیموس هر دو از بقایای یک ماه خرد شده نشأت گرفته اند.

دانشمندان آخرین داده ها را در مورد مریخ و قمرهای فوبوس و دیموس (مانند داده های مریخ لرزه ها از لرزه نگار InSight ناسا که در حال حاضر در سیاره سرخ کار می کند) تجزیه و تحلیل کردند تا ببینند که چگونه این اجسام در طول زمان تکامل یافته اند. آنها دریافتند که مدارهای قمرها ممکن است که ۱ تا ۲/۷ میلیارد سال قبل با هم تلاقی داشته باشند و این نشان می دهد که آنها از یک قمر بزرگ تر به وجود آمده اند که احتمالاً به دلیل یک ضربه عظیم از هم پاشیده است.

امیرحسین باقری ادامه می دهد: “فکر می کنم که مریخ قبلاً یک قمر بزرگتر داشته است که توسط یکی از اجرامی که به سمت آن هجوم می آوردند، مورد اصابت قرار می گیرد این موضوع بسیار هیجان انگیز و شگفت آور است.” تکه های باقی مانده ناشی از برخورد هم احتمالا به روی مریخ باریده اند. چرا که در حال حاضر دهانه های برخوردی روی مریخ وجود دارند که قدمت بسیار زیادی دارند.

البته دانشمندان بیان میکنند در حالیکه دیموس به آرامی از مریخ دور می شود، فوبوس کماکان به حرکت مارپیچ خود به سمت مریخ ادامه می دهد. دانشمندان با مطالعات بیشتر قطعا به اطلاعات بیشتری هم دست خواهند یافت. ماموریت های اکتشافی قمرهای مریخ نیز در این مورد نقش مهمی ایفا خواهند کرد.

 

  • منابع

۱- سایت NASA
۲- سایت Space

 

سیاهچاله ای به نام زمین! چه چیزی را تجربه می کنیم؟

  • سیاهچاله ای به نام زمین

یکی از جالب‌ترین واقعیت‌ها درمورد جهان این است که اگر هیچ نیرو و فعل و انفعالاتی وجود نداشته باشد، جرم‌های موجود در کیهان ناچار به فروریزش هستند و یک سیاهچاله تشکیل می‌دهند. این پیش‌بینی ساده از معادلات انیشتین، نشان داد که چگونه سیاهچاله‌ها در جهان ما شکل می‌گیرند و برنده جایزه‌ی نوبل شد.
با فروریزش ماده و گذر جرم آن از یک آستانه‌ی بحرانی، افق رویداد شکل می‌گیرد. اگر نیروهای الکترومغناطیسی و کوانتومی، که زمین را در برابر سقوط گرانشی نگه داشته‌اند، خاموش شوند، زمین به سرعت تیدیل به یک سیاهچاله می‌شود. در حال حاضر، دلیل پایداری زمین در برابر فروریزش گرانشی، این است که برآیند نیروهای بین اتم‌ها و الکترون‌ها، به اندازه کافی بزرگ است تا در برابر نیروی گرانش زمین مقاومت کنند.

تبدیل زمین به سیاهچاله

اگر تمام نیروها و فعل و انفعالات موجود بین اتم های زمین حذف شود، زمین به یک سیاهچاله تبدیل خواهد شد.

  • زمین چه چیزی را تجربه می کند؟

اگرچه برای تبدیل زمین به سیاهچاله، نیاز به یک فرآیند جادویی داریم، اما می‌توانیم تصور کنیم که اگر چنین چیزی رخ دهد، چه اتفاقی می‌افتد!
در ابتدا مواد تشکیل دهنده‌ی زمین شروع به حرکت می‌کنند (مثل اینکه در سقوط آزاد به سمت مرکز زمین باشند).
در منطقه‌ی مرکزی، مقدار توده و جرم زیاد می‌شود و به مرور این تراکم بیشتر و بیشتر خواهد شد.
بعد از حدود ۱۰ الی ۲۰ دقیقه، مواد تنها در چند میلی‌متر مرکزی جمع شده و برای اولین بار افق رویداد شکل می‌گیرد. پس از گذشت ۲۱ یا ۲۲ دقیقه، کل جرم زمین در یک سیاهچاله به قطر ۱/۷۵ سانتی‌متر فرو می‌ریزد.
اما یک انسان در روی سطح زمین، با ریزش کل سیاره در یک سیاهچاله، چه چیزی را تجربه خواهد کرد؟

  • انسان چه چیزی را تحربه می کند؟

باور کنید یا نکنید، داستانی که گفته خواهد شد، همان چیزی است که اگر زمین بلافاصله به یک سیاهچاله تبدیل شود، اتفاق می‌افتد.

در ابتدا اگر به زیر پاهایمان نگاهی بکنیم، به جای زمین سیاهچاله‌ای را می‌بینیم که در حال سقوط به درون آن هستیم. همچنین لنزهای گرانشی و خم شدن نور قابل مشاهده خواهد بود. قطعا شما یک اتفاق ماندگار و وحشتناک را تجربه خواهید کرد.
هیچ احساسی از برخورد باد به پوست و موی خود ندارید. مولکول‌های هوا دقیقا با همان سرعت شما، به سمت مرکز سیاهچاله شتاب گرفته‌اند!
شما هرگز به حداکثر سرعت خود نخواهید رسید و هر لحظه سریع‌تر حرکت خواهید کرد. همچنین حس تهوع نیز از همان لحظه اول شروع می‌شود و بدون وقفه ادامه دارد. شما مانند یک فضانورد ایستگاه فضایی بین‌المللی، بی وزنی کامل را تجربه خواهید کرد.

حدودا در نیمه‌ی راه، با سرعت ۱۱ کیلومتر بر ثانیه سقوط خواهید کرد و هنگامی که به یک کیلومتری مرکز برسید، سرعت‌تان به ۸۹۵ کیلومتر بر ثانیه می‌رسد.
هر چه بیشتر به مرکز نزدیک شوید، نیروهای جزر و مدی بر روی بدن شما بیشتر خواهند شد. به این معنا که هر نقطه از بدن شما، نیروی متفاوتی را حس خواهد کرد. در این جا، به ازای هر بار نصف شدن فاصله‌ی شما تا مرکز، این نیروها ۸ برابر می‌شوند!
نیروهای جزر و مدی باعث کشیده شدن ستون فقرات شما می‌شوند و مهره‌ها دیگر نمی‌توانند سالم بمانند. پس از آن سیاهچاله بر روی مفاصل شما اثر می‌گذارد و آن‌ها را از حالت عادی خارج می‌کند و در نهایت سلول‌ها و اتم‌ها کشیده و منفرد می‌شوند. درواقع در این فرآیند چیزی که بیش از همه حس می‌کنید، کش آمدن اندام‌‌ها (اثر اسپاگتی) است که باعث درد، از دست دادن هوشیاری و نهایتا مرگ می‌شود. به گونه‌ای در ۲۰ دقیقه‌ی پایانی عمر، فقط تحت تاثیر قوانین جاذبه هستیم!

اثر اسپاگتی

پس از نزدیک شدن انسان به مرکز سیاهچاله، هر نقطه از بدن انسان نیروی متفاوتی را حس می کند.

منبع: سایت Forbes